گاهي دلم مي گيرد

        از آدم هايي كه در پس نگاه سردشان با لبخندي گرم

                                 فريبت مي دهند

دلم مي گيرد از خورشيدي كه گرم نمي كند

                                  و نوري كه تاريكي مي دهد

ازكلماتي كه چون شيريني افسانه ها فريبت مي دهند

دلم مي گيرد

از سردي چندش آور دستي كه دستت را مي فشارد

                  و نگاهي كه به توست و هيچ وقت تو را نمي بيند

از دوستي كه برايت

هديه

                   دو بال براي پريدن مي آورد

و بعد 

              پرواز را با منفور ترين كلمات دنيا معني مي كند

گاهي حتي

          از خودم هم دلم مي گيرد...