روزي خبر رسيد به زودي تمام جزيره به زير آب خواهد رفت . پس همه ساكنين

جزيره را ترك كردند . اما عشق مايل بود تا اخرين لحظه باقي بماند چرا كه او

عاشق بود ، عاشق جزيره . اما وقتي كه جزيره به زير آب فرو ميرفت ،

عشق از ثروت كه با قايقي باشكوه جزيره را ترك ميكرد كمك خواست و به او

كفت : آيا مي توانم با تو همسفر شوم ؟

ثروت گفت : خير نمي تواني . من مقدار زيادي طلا و نقره در قايقم دارم و ديگر

جايي براي تو وجود ندارد .

پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني بود كمك خواست .

عشق به غرور گفت : لطفا كمك كن و مرا با خود ببر .

غرور با خود خواهي گفت : نمي توانم ، تمام بدنت خيس و كثيف شده . قايق مرا

كثيف ميكني .          

غم در نزديكي عشق بود . پس عشق به او گفت : اجازه بده تا من با تو بيايم .

غم با صدايي حزن آلود گفت : آه عشق . من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تنها

باشم .         

پس عشق اين بار سراغ شادي رفت و او را صدا زد . اما او انقدر غرق در

شادي و هيجان بود كه حتي صداي عشق را نشنيد .   

ناگهان صدايي مسن گفت : بيا عشق من تو را با خود مي برم .

عشق انقدر خوشحال بود كه حتي فراموش كرد نام ياريگرش را بپرسد ، سريع خود را

كه او جان عشق را نجات داده بود .     

عشق از علم پرسيد : او زمان است .            

عشق گفت : زمان ؟ او چرا به من كمك كرد ؟

علم لبخندي خرد مندانه زد و كفت : زيرا تنها زمان قادر به درك عظمت عشق

است